Ahlak ve Suç Hukuku

Ancak her ahlak kuralı da suç hukuku kuralına dönüştürülerek toplum bunaltılmamalıdır(116). Nitekim bu konu ilkin 1957’de İngiltere’de eşcinsellik ve fuhuş üzerine kaleme alınan Wolfenden Raporu dolayısıyla tartışılmıştır. Rapora göre, suç hukukunun işlevi, ahlaka karşıt bütün eylemleri yaptırıma bağlamak değil, kamu düzenini korumak, sömürü ve çürümeyi, zararlı eylemleri önlemek; ancak özel yaşama karışmamaktır. Kanada’da 1969’da düzenlenen Ouimet Raporunda da aynı düşüncelere yer verilmiş, ceza adaletinin temel amacının suçlu dâhil herkesi zararlı ve tehlikeli eylemlere karşı korumak olduğu, suç hukukunun büyük tehlike yaratmadıkça ve zorunlu olmadıkça özgürlüklere el atamayacağı vurgulanmıştır. Böylece her iki raporda da yararcı anlayışı savunan Hart’ın görüşü, toplum yaşamının devlet tarafından olabildiğince korunması gereken ahlak yasası üzerine kurulması gerektiği yolundaki Lord Devlin’in görüşüne üstün tutulmuştur. Bu gerekçeyle çağcıl demokrasilerde, yetişkinler arasındaki eşcinsellik, piyango, gebeliği önleyici ilaç kullanma suç sayılmamış; buna karşılık, çokeşlilik, çocuk düşürme, açık saçıklık (müstehcenlik), uyuşturucu madde kullanma suç hukukunun ahlaksal boyutunu doğrular biçimde suç sayılmıştır. Bütün bunların temelinde yatan pragmatik görüş şudur: Demokratik toplum çoğulcudur. Kimi azınlık gruplarının ahlaksal kurallarını/değerlerini tanımaksızın çoğunluğun ahlaksal kurallarını/değerlerini benimsemek olanaksızdır. O nedenle her ahlaka aykırı davranış suç olarak öngörülemez(117).Sayfa 562