Anayasacılık Felsefesinin Evrimi

“135. Yasama ister bir ya da daha çok kişinin elinde olsun, ister sürekli olarak ya da aralıklarla toplansın, yine de her devlette egemen iktidar olduğundan; İlk olarak, insanların yaşamları ya da kaderleri üzerinde keyfîliğe sahip değildir … bir insan, kendisini başkasının keyfî iktidarına tabi kılamaz. Doğa durumunda da başkasının yaşamı, özgürlüğü ya da serveti üzerinde keyfî iktidara sahip olunamadığından ve doğa yasası insana sadece kendisini ve diğer insanları koruyacak kadar iktidar verdiğinden, devlete ve bu yolla yasama iktidarına bırakabileceği sadece bu iktidardır. Bu yüzden yasama iktidarı bundan fazla iktidara sahip olamaz. (Devletin) gücü, en son sınırında, toplumun kamusal yararıyla sınırlıdır. Bu iktidar, insanoğlu

136. İkinci olarak, yasama ya da egemen otorite, kendisini, gündelik keyfî kararlarla yöneten bir iktidar olarak göremez. Aksine, bu otorite adalet dağıtmakla; öznelerin (vatandaşların) haklarına, yayınlanmış sürekli kurallar ve önceden bilinen yetkili yargıçlarla karar vermekle yükümlüdür.”…

John Locke eserinde keyfî devleti sınırlayacak ilkeleri de dört ayrı başlıkta ele…

“142. (…) İlk olarak, Yasamacılar özel Durumlarda değişmeyen yayınlanmış kurumsallaşmış Yasalarla yönetmek; Zengin ile Yoksul için, Mahkemedeki Hatırı Sayılır Kişi ile Pulluğundaki Köylü için sadece tek Kurala sahip olmak zorundadırlar.…

İkinci olarak bu Yasaların nihai olarak Halkın yararı dışında bir amaçla düzenlenmemeleri gerekir.…

Üçüncü olarak Yasamacılar, Halkın Mülkiyetleri üzerindeki Vergileri, Halkın kendi ya da Vekilleri tarafından verilen Onayları olmaksızın artırmamalıdırlar. Ancak bu sınır, sadece Yasamanın her zaman toplantı halinde olduğu ya da en azından Halkın, Yasamanın herhangi bir parçasını zaman zaman kendisi tarafından seçilecek Vekiller için saklı tutmadığı Yönetimleri ilgilendirir.…