KAYNAKÇA
Artuk, M.E. (2014). Çevrenin kasten kirletilmesi suçu, İstanbul Medipol Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, (1), 37-48
Dönmez, B. (2013). Hayvanlara yönelik işlenen suçlar, Yaşar Üniversitesi E-Dergisi, (8), 903-925.
Sayfa 178
Hassemer, W. (1980). Theorie und Soziologie des Verbrechens: Ansätze zu einer praxisorientierten Rechtgutlehre. Frankfurt am Main: EVA.
Heinrich, B. (2010). Strafrecht Allgemeiner Teil, 2. Auflage, Stuttgart: Kohlhammer Verlag.
Hettinger, M. (1997). Zur Systematisierung der Strafrechtsnormen – Zum Zweck jeglicher Systematik und zum Begriff des Rechtsguts. Juristische Schulung.
İnci, Z.Ö. (2019). Güncel gelişmeler ışığında Türkiye’de hayvanların ceza hukuku bakımından korunması, İstanbul Aydın Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 5(1), 1-24.
Jakobs, G. (2004). Staatliche Strafe: Bedeutung und Zweck, Paderborn: Schöningh Verlag.
Keleş, R., Hamamcı, C. ve Çoban, A. (2012). Çevre Politikası. Ankara: İmge Kitabevi.
Köybaşı, S. (2018). Yeni bir anayasal hak öznesi olarak hayvan-1, Anayasa Hukuku Dergisi, 7(13), 103-156.
Külçür, Eİ. (2020). Kriminoloji ve Ceza Hukuku Boyutuyla Çevreci Terörizm. İstanbul: Hukuk Akademisi.
Özbek, V.Ö., Doğan, K., Bacaksız, P. ve Tepe, İ. (2018). Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, Ankara: Seçkin.
Rönnau, T. (2009). Grundwissen – Strafrecht: Der strafrechtliche Rechtsgutsbegrif. Juristische Schulung, (3).
Sert, H. ve Uzmay, A. (2017) Dünya’da hayvan refahı uygulamalarının ekonomik ve sürdürülebilirlik açısından değerlendirilmesi, Adnan Menderes Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 4(4), 263-276.
EN
TR
