KAYNAKÇA
Abdulhakimoğulları, E., Sezer, Ö., Akpınar, M. (2011). “Küresel Ulusal ve Yerel Düzeyde Bir İnsan Hakkı Olarak Çevre Hakkının Gelişimi”, S.D.Ü. Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Yıl 2011/2, Sayı 14, 61-88.
Başlar, K. (1992).”Uluslar arası Çevre Hukukunda Gelecek Nesillerin Durumu”, Ekoloji, S:5, 38-41.
Brack, D. (2002). “Combatting International Environmental Crime”, Global Environmental Change, 12, 143-147.
Budak, S. (2004). “Uluslararası Çevre Düzenlemeleri Bağlamında Politika, Adalet ve Katılım”, Çevre Sorunlarına Çağdaş Yaklaşımlar, Edit. Mehmet C.Marın, U. Yıldırım, İstanbul: Beta Basım.
Ertan, B. (2004). “Çevre Hukuku”, Çevre Sorunlarına Çağdaş Yaklaşımlar, Edit. Mehmet C.Marın, U. Yıldırım, İstanbul: Beta Basım.
Görmez, K. (2003).Çevre Sorunları ve Türkiye, Ankara: Gazi Kitabevi.
Gürseler, İ. G. (2008). “İnsan Hakları, Çevre, Anayasa”, TBB Dergisi, Sayı 75, 199-208.
Gürseler, İ.G. (2011), “Türkiye’de Çevre Hukuku Üzerine Genel Bir Değerlendirme”, https://www.gurselertufan.av.tr/?p=cevre-makaleleri&id=407&d=turkiye-de-cevre-hukuku-uzerine-genel-bir-degerlendirme, Erişim Tarihi: 10.05.2021
Hamamcı, C. (1983). “Çevre ve Hukuk”, Fehmi Yavuz’a Armağan, Ankara: AÜ. SBF. Yayınları, 239–250.
Jacobson, H. K., Weiss, E. B. (1998). “A Framework for Analysis”, Engaging Countries: Strengthening Compliance with International Environmental Accords, Edith Brown Weiss-Harold K. Jacobson (ed.), MIT Press, USA, 1-18.
Sayfa 23
Kaboğlu, İ. (1996).Çevre Hakkı, Ankara: İmge Yayınları.
Kaboğlu, İ. (1991). “Dayanışma Haklarının Hukuksal Değeri (Soyut Talepler mi? İnsan Hakları mı?”, İnsan Hakları Yıllığı, TODAİE, 13 (1), 37-48.
Kalabalık, H. (2009). İnsan Hakları Hukuku, Ankara: Seçkin Yayınevi.
Kaya, Y. ve H. Ertürk (2008). “Uluslararası Çevre Suçlarıyla Mücadele ve Çok Taraflı Çevre Anlaşmalarının Etkinliği”, Uluslararası Hukuk ve Politika, Cilt 4, No: 15, 85-112.
Kaya, Y. (2011). “Çok Taraflı Çevre Anlaşmalarına Uyum Sorunu ve Türkiye Üzerine Bir Değerlendirme”, S.Ü. İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, Cilt 16, Sayı 2, 439-462.
Kaypak, Ş. (2012). “Çevre Hukukunun Ulusal ve Uluslararası Boyutları”, Adıyaman Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Yıl 5 Sayı 10, 205-242.
Keleş, R. ve C. Hamamcı (1993). Çevrebilim, Ankara: İmge Yayınları.
Keleş, R. ve B. Ertan (2002). Çevre Hukukuna Giriş, Ankara: İmge Yayınları.
Kılıç, S. (2001). “Uluslararası Çevre Hukukunun Gelişimi Üzerine Bir İnceleme”, C.Ü. İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, Cilt 2, Sayı 2, 131–149.
Özbudun, A. (2009). Uluslararası Çevre Hukukunda Çevresel Bilgi, Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, İstanbul Üniversitesi.
Pazarcı, H. (1983), “Çevre Sorunlarının Uluslararası Boyutları ve Uluslararası Hukuk”, Fehmi Yavuz’a Armağan, Ankara: AÜ. SBF. Yayınları, 201–237.
Pazarcı, H. (1989). Uluslararası Hukuk Dersleri, Ankara: AÜ. SBF Yayınları.
Schmidt, C. W. (2004). “Environmental Crimes: Profiting at The Earth’s Expense”, Environmental Health Perspective, 112: 2, 97- 103.
Swanson, T., Johnston, Sam. (1999), Global Envirtonmental Problems and International Environmental Agreements: The Economics of International Institution Building,UK: Edward Elgar.
Şahin, Y. (2004). “Çevre, Yoksulluk ve Adalet”, Çevre Sorunlarına Çağdaş Yaklaşımlar, Edit. Mehmet C.Marın, U. Yıldırım, İstanbul: Beta Basım.
Turgut, N. Y. (2009).Çevre Politikası ve Hukuku, Ankara: İmaj Yayınevi.
Ürkmez, T. (2005), “Hukuk ve Çevre”, CEKÜD, E-Dergi http://www.cekud.org/site/page.asp?dsy, Erişim Tarihi: 10.05.2021
Vogel, D., Kessler, T. (1998). “How Compliance Happens and Doesn’t Happen Domestically”, Engaging Countries: Strengthening Compliance with International Environmental Accords, (ed.) Edith Brown Weiss-Harold K. Jacobson, MIT Pres. USA.
Sayfa 24
EN
TR
