Yüksek Mahkeme, mezkûr kararında ormanlarda devamlılık ilkesine vurgu yapmış ve orman…

“(…) orman kavramının tâyin ve tesbitinin Kanun Koyucunun takdirine bırakılmış bir iş olduğunu kabul eden görüşün; ayrı telâkkilere sahip çeşitli iktidarların Anayasa ilkelerini bir kenara itebilecek surette ‘orman’ kavramı üzerinde işleyebilmeleri imkânına kapıyı açık tutmakta olduğunun belirtilmesinden ibaret bulunmaktadır (…) madem ki Anayasa, ormanın tarifini Kanun Koyucuya bırakmıştır. O halde onun, ‘ormandır’ dediği yer ‘orman’, ‘değildir’ dediği yer de, ‘orman’ değildir (…)…

Diğer taraftan, kararda düşünüldüğü gibi, konuyu; hem Kanun Koyucunun takdiri dahilinde bir iş olarak görmek, hem de bu takdirini kullanırken (Ormanların daraltılmasına yol açmaması ve yeni ağaçlamaları engellememesi) gibi kayıtlar altına sokmak mümkün değildir. Çünkü, benimsenen görüşe göre, ormanın ne olduğunun tâyini işi kanun koyucuya ait olduğundan; onun orman saymadığı yerin orman olduğunu ileri sürerek ormanları daralttığı neticesine varmak, başlangıçta benimsenen düşünce ile çelişen bir sonuç olmaktadır. Zira bu suretle, bir taraftan (Orman …

1961 Anayasasının, yürürlüğe girdiği tarihte var olan kanunlardaki orman tarifini esas olarak ‘Orman’ kavramını o tariflerdeki manasiyle kabul etmiş bulunduğu düşüncesine ise hiçbir suretle yer verilemez. Zira bu düşünce, özel kanunlardaki orman tarifini bir Anayasa kuralı haline sokar ve bu suretle de, Kanun Koyucunun sonradan bu tarif üzerinde, gerçek ormanları koruyucu veya genişletici nitelikte de olsa, herhangi bir değiştirme yapmaması, orman rejiminin, Anayasa’nın yürürlüğe girdiği tarihteki sınır ve kapsamı içerisinde dondurulmuş sayılması sonucu ortaya çıkar.”…

İdare Hukuku Açısından Ormanlardan Yararlanma Rejimi

Aşağıda bir kısmını gördüğünüz bu dokümana sadece Profesyonel + pakete abone olan üyelerimiz erişebilir.

1.“Orman Sayılmaz” Nitelemesi ile Orman Niteliğinin Kaybı