Sayfa 221KAYNAKLAR
Abdulhakimoğulları, E. (2007). “Türk Anayasa Hukukunda Parlamento Meclis Kararlarının Yargısal Denetimi Sorunu”, Yasama Dergisi, (5).
Akbaba, A. (2016). İnsan Hakları Hukukunda Üçüncü Kuşak Haklar, İstanbul.
Akgündüz, A. (2009). İslam ve Osmanlı Çevre Hukuku, İstanbul.
Alıca, S.S. (2005). “İdari Yargı Kararları Çerçevesinde 2872 Sayılı Çevre Kanunu ve İlgili Yönetmeliklerin Uygulanmasından Doğan Uyuşmazlıklar”, Doktora Tezi, Ankara.
Alıca, S.S. (2008). Türkiye’de Çevre Suçları, Uğur Alacakaptan’a Armağan, C (1).
Alıca, S.S. (2009). “Avrupa Birliğinde Çevresel Sorumluluk Alanında Yaşanan Gelişmeler”, Sorumluluk ve Tazminat Hukuku Sempozyumu.
Alıca, S.S. (2011). “Çevre Denetiminde İdarenin Sorumluluğu”, Ankara Hacı Bayram Veli Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi 15 (4).
Alıca. S.S. (2011). Kent-Çevre-Hukuk Avrupa Birliği Çevre Mevzuatı Çerçevesinde Türk Çevre Mevzuatı, Ankara.
Alıca, S.S. (2011). “Çevresel Etki Değerlendirmesinin Yargı Kararları Çerçevesinde İncelenmesi”, Gazi Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Cilt: XV (3).
Alıca, S.S. (2019). “İklim Mücadelesinde Ekonomik, Sosyal ve Ekolojik Adalet”, İklim Değişikliği Eğitim Modülleri Serisi 16, Ankara.
Alpaslan, O. B. (2009). “Çevre Hakkı, Çevre Hukuku ve İlgili AİHM Kararları”, İstanbul.
Armağan, S. (2005). İslam ve Çevre, İstanbul.
Aydın, A. (2022). “Çevresel Sorumluluk Direktifinin Türk Mevzuatına Uyumlaştırılması”, Sürdürülebilirlik İçin Akademik Araştırmalar-VI.
Aydın, S.O. (2022). “İspat Yükünü Tersine Çeviren Kanuni Karinelerin Masumiyet Karinesi Bağlamında Değerlendirilmesi”, Adalet Dergisi, 2(69).
Batal, S. (2010). “Avrupa Birliği Çevre Politikalarının Temel Özellikleri”, Mevzuat Dergisi, 13(148).
Beder, S. (2012). Environmental Principles and Policy, London.
Bener, Ö. ve Babaoğul, M. (2008). “Sürdürülebilir Tüketim Davranışı ve Çevre Bilinci Oluşturmada Bir Araç Olarak Tüketici Eğitimi”, Hacettepe Üniversitesi Sosyolojik Araştırmalar E-Dergisi.
Boyd, D. R. (2011). The Environmental Rights Revolution: A Global Study Of Constitutions, Human Rights, And The Environment, Vancouver.
Sayfa 222
Boyle, A. E. (1999). “Some Reflections On The Relationship Of Treaties And Soft Law”, International & Comparative Law Quarterly, 48(4).
Bozlağan, R. (2005). “Sürdürülebilir Gelişme Düşüncesinin Tarihsel Arka Planı”, In Journal of Social Policy Conferences (50).
Budak, S. (2000). Avrupa Birliği ve Türk Çevre Politikası, İstanbul.
Bulut, N. (2009). Sanayi Devriminden Küreselleşmeye Sosyal Haklar, İstanbul.
Burke, E. (2016). Reflections on the Revolution in France. In Democracy: A Reader, London.
Cin, H. (2005). “İnsan Hakları, Demokrasi ve Hukuk Devleti Ekseninde Bilgi Edinme Hakkı”, Yüksek Lisans Tezi, Antalya.
Costanza, R. vd. (1997). “The Value Of World’s Ecosystem Services and Natural Capital”, Nature, (387).
Cowell, R. (1997). “Stretching The Limits: Environmental Compensation, Habitat Creation And Sustainable Development”, Transactions of the Institute of British Geographers, 22(3).
Cural, M., ve Saygı, H. E. (2016). “Avrupa Birliği’nde Çevre Vergisi Uygulamaları ve Çevre Vergilerinin Gelişimi”, Çukurova Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 25(1).
Çağlayan, R. (2009). “Risk İlkesi Gereğince İdarenin Kusursuz Sorumluluğu Bağlamında Sosyal Risk İlkesi”, Gazi Üniversitesi Hukuk Fakültesi Sorumluluk ve Tazminat Hukuku Sempozyumu, Ankara.
Çepel, N. (1996). Çevre Koruma ve Ekoloji Terimleri Sözlüğü, İstanbul.
Çiçek, E. (2012). “İnsan Hakkı Olarak Çevre ve Çevre Hukukuna Hâkim Olan Bazı İlkeler”, TBB Dergisi.
Darnall, N. vd. (2007), Understanding the Relationship Between a Facility’s Environmental and Financial Performance, Environmental Policy and Corporate Behaviour, Cheltenham.
De Sadeleer, N. (2009). “The Precautionary Principle as a Device for Greater Environmental Protection: Lessons from EC Courts”, RECIEL 18 (1), Blackwell Publishing, Oxford.
Demin, C. ve Zhengai, D. (2008). “Environmental Rights: on the Perspective of Harmonious Development Between Human Beings and Nature”, Chına Populatıon, Resources and Envıronment, 18 (1).
Des Jardins, JR ve Joseph, R. (2006). Çevre Etiği: Çevre Felsefesine Giriş, Ankara.
Döner, A. (2010). Şeffaf Devlette Bilgi Edinme Hakkı ve Sınırları, İstanbul.
Durbilmez, B. (1996). Muhyiddin Abdal’ın Tuyug ve Manileri, Erciyes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi.
Duymaz, S. Y. (2013). “Çevre Örgütlerinin Çevresel Yönetime Katılma Sürecinde Dayandığı Haklar”, Türkiye Barolar Birliği Dergisi, (107).
Sayfa 223
Ebbesson, J. (1998). “The Notion Of Public Participation In International Environmental Law”, Yearbook of International Environmental Law, 8(1).
EN
TR
