B.07.1.GİB.4.34.19.02-019.01-2090 Sayılı Özelge

3065 sayılı Katma Değer Vergisi (KDV) Kanunu'nun "Verginin Konusunu Teşkil Eden İşlemler " başlıklı 1'inci maddesinin birinci fıkrasında; Türkiye'de ticari, sınai, zirai faaliyet ve serbest meslek faaliyeti çerçevesinde yapılan teslim ve hizmetlerin verginin konusunu teşkil eden işlemler olduğu,

"Teslim" başlıklı 2'nci maddesinde; teslimin bir mal üzerindeki tasarruf hakkının malik veya onun adına hareket edenlerce, alıcıya veya adına hareket edenlere devredilmesi olduğu, bir malın alıcıya veya onun adına hareket edenlerin gösterdiği yere veya kişilere tevdiinin de teslim hükmünde olduğu,

"Hizmet" başlıklı 4'üncü maddesinin birinci fıkrasında; hizmetin, teslim ve teslim sayılan haller ile mal ithalatı dışında kalan işlemler olduğu, bu işlemlerin, bir şeyi yapmak, işlemek, meydana getirmek, imal etmek, onarmak, temizlemek, muhafaza etmek, hazırlamak, değerlendirmek, kiralamak, bir şeyi yapmamayı taahhüt etmek gibi şekillerde gerçekleşebileceği,

"Teslim ve Hizmet İşlemlerinde Matrah" başlıklı 20'nci maddesinin birinci fıkrasında; teslim ve hizmet işlemlerinde, matrahın bu işlemlerin karşılığını teşkil eden bedel olduğu, ikinci fıkrasında ise bedel deyiminin, malı teslim alan veya kendisine hizmet yapılan veyahut bunlar adına hareket edenlerden bu işlemler karşılığında her ne suretle olursa olsun alınan veya bunlarca borçlanılan para, mal ve diğer suretlerde sağlanan ve para ile temsil edilebilen menfaat, hizmet ve değerler toplamını ifade edeceği,

"Matraha Dahil Unsurlar" başlıklı 24'üncü maddesinin (b) bendinde; ambalaj giderleri, sigorta, komisyon ve benzeri gider karşılıkları ile vergi, resim, harç, pay, fon karşılığı gibi ödemelerin,

(c) bendinde ise vade farkı, fiyat farkı, faiz, prim gibi çeşitli gelirler ile servis ve benzeri adlar altında sağlanan her türlü menfaat, hizmet ve değerlerin KDV matrahına dahil edilmesi gerektiği hükme bağlanmıştır.

Diğer taraftan, 83 Seri No'lu KDV Genel Tebliği'nin "Ödemesi Kredi Kartı İle Yapılan Teslim ve Hizmet Bedellerinin Beyanı" başlıklı 3'üncü bölümünde, gerçek usulde vergilendirilen mükelleflerin kullandığı 1 No'lu KDV beyannamesinde 65'inci satır olarak "Kredi Kartı Karşılığı Yapılan Teslim ve Hizmetleri Teşkil Eden Bedel" satırı (Aralık 2004 vergilendirme döneminden itibaren kullanılacak olan 1 No'lu KDV beyannamesinin 45'inci satırı olarak "Kredi Kartı ile Tahsil Edilen Teslim ve Hizmet Bedelleri" satırı) ihdas edildiği, Haziran 2001 döneminden itibaren kredi kartı ile yapılan teslim ve hizmet bedellerinin bu satırda beyan edilmesinin uygun görüldüğü,

Bu satıra ait dipnotta, (6) No'lu satırda (Yeni beyannamenin 28'inci satırında) beyan edilen toplam bedel içindeki kredi kartı ile yapılan satışlara ilişkin tutarın yazılacağı, ancak kredi kartı ile yapılan satışlar arasında farklı vergi oranına tabi teslim ve hizmet bedelleri ile vergiye tabi olmayan veya vergiden istisna edilen işlem bedelleri de bulunabileceğinden, bu satıra kredi kartı ile yapılan satışların, varsa vergi dahil brüt tutarının yazılacağı açıklanmıştır.

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 229'uncu maddesi hükmüne göre fatura, satılan emtia veya yapılan iş karşılığında müşterinin borçlandığı meblağı göstermek üzere emtiayı satan veya işi yapan tüccar tarafından müşteriye verilen ticari vesikadır.

Aynı Kanun'un 231'inci maddesinin 5'inci bendinde, faturanın malın teslimi veya hizmetin yapıldığı tarihten itibaren azami yedi gün içinde düzenleneceği, bu süre içerisinde düzenlenmeyen faturaların hiç düzenlenmemiş sayılacağı hükme bağlanmıştır.

Mezkur Kanun'un 232'nci maddesi hükmüne göre, tüccarlar sattıkları emtia veya yaptıkları işler için fatura vermek ve aldıkları emtia veya hizmet için de fatura istemek ve almak mecburiyetindedirler.

Diğer taraftan, Katma Değer Vergisi Mükelleflerinin Ödeme Kaydedici Cihazları Kullanmaları Mecburiyeti Hakkında 3100 sayılı Kanun'la satışı yapılan malları aynen veya işlendikten sonra satışını yapanlar dışındaki kimselere satan veya aynı kimselere hizmet veren tüccarlara Vergi Usul Kanunu'na göre fatura kullanma mecburiyetinde bulunmadıkları satışları için ödeme kaydedici cihazları kullanma zorunluluğu getirilmiştir.

Fatura kullanma mecburiyeti olmayan satışlar, Vergi Usul Kanunu'nun 232'nci maddesinin birinci fıkrasında (beş bent halinde) sayılanlar dışında kalanlara yapılan ve bedeli 2011 yılı için 700 TL'nin altında bulunan mal ve hizmet satışlarıdır. Bu satışlar için emtiayı alan veya işi yaptıranların istemeleri üzerine veya mükellefler tarafından kendiliğinden fatura düzenlenmesi, söz konusu satışların fatura verme mecburiyeti dışında kalan satışlar olma özelliğini değiştirmeyecektir.