Karar İncelemesi (Yargıtay Ticaret Dairesi 25.1.1972 Gün, E. 71/4832, K. 72/356)

Arslanlı oy hakkına ilişkin imtiyazı açıklarken şöyle demektedir : «Reyde imtiyaz haklan kararların mevzularına göre de tesbit edilebilir. Meselâ imtiyazlı payların yalnız idare meclisinin intihabında ... müteaddit reylere sahip olacakları hakkındaki mukavele hükmü muteberdir.»(48)…

Tekinalp ise, «Eğer hak paya (paylara) bağlanmışsa imtiyazın varlığından şüphe edilemez. Bâzı durumlarda da bütün bir gruba üstün hak tanınabilir. Meselâ, yönetim kurulu üyelerinden birisi (A) grubu paylan arasından seçilecektir gibi... Bu halde bir pay imtiyazından değil bir grup imtiyazından söz edilir ve 389 ve 391 madde hükümleri uygulama alanı bulur. Meselâ bir gruba kârda imtiyaz tanınması halinde bu imtiyaz aynı zamanda tek pay sahibi için dahi kişiselleşir. Oysa gruba tanınan iki adet yönetim kurulu üyeliğinde böyle bir kişiselleşme yoktur. TK. md. 389 ve 391 açısından açıklaması yapılan iki durum arasında fark görülemez diyerek

İmregün de benzer bir örnek vermekte ve yönetim kurulu üyelerinin seçiminin genel kurulun münhasır yetkilerinden olduğunu, bu nedenle genel kurulun yetkisinin sözleşmedeki bir hükümle kısıtlanamıyacağı ileri sürülebilirse de, burada yetkinin kısıtlanmadığını savunmaktadır. Yazara göre, «Bu takdirde genel kurul bu nitelikleri haiz kişiler arasından yönetim kurulu üyelerini seçmeye mecburdur. Kanunda aranandan fazla niteliğin sözleşme ile aranması da mümkündür.»