Bununla beraber, Mansur Yalçın ve Diğerleri v. Türkiye kararından sonraki tarihli idarî uyuşmazlıklarda, yine “din kültürü ve ahlâk bilgisi” dersine ilişkin “muafiyet” başvuruları ön plâna çıkmıştır. Ne var ki, Danıştay’a göre bu başvuruların temelinde, davacı ebeveynlerin söz konusu dersin kendi dinî ve felsefî inançlarına uygun bir müfredatla verilmediği yönündeki iddiaları yer almaktadır. Nitekim bahse konu davalarda, davacıların bundan ötürü çocuklarının adı geçen dersten muaf sayılması yönünde başvuru yaptığı anlaşılmıştır. Kanımca Danıştay 8. Dairesi, başvurucu ailenin zorunlu din dersine ilişkin “müfredat değişikliği” başvurusunun reddi işleminden kaynaklanan Mansur Yalçın ve Diğerleri başvurusunda,…

Neticede “Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 24. maddesi ve 1739 sayılı Milli Eğitim Temel Kanunu’nun 12. maddesinde hiçbir ayrım yapılmadan tüm vatandaşlar için Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Dersi’nin zorunlu tutulması karşısında, davacıların çocuğunun bu dersten muaf tutulması isteminin reddedilmesine ilişkin dava konusu işlemlerde hukuka aykırılık”…

Bununla beraber kararın karşı oy görüşünde, AİHM’in yukarıda adı geçen kararlarına işâret edilmiş; ardından MEB Talim ve Terbiye Kurulu Başkanlığı’nın 19.01.2018 tarih ve 2 sayılı kararıyla din kültürü ve ahlâk bilgisi dersine ilişkin müfredatta yeni bir düzenleme yapıldığı; dolayısıyla somut vak’a hakkında, bu düzenlemenin AİHM içtihadıyla uyumlu olup olmadığının anlaşılabilmesi için yeni bir uzman görüşü alındıktan sonra karar verilmesi gerektiği yönünde haklı bir eleştiri ortaya konmuştur. Kaldı ki, AİHM’in Mansur Yalçın ve Diğerleri kararında,…

AİHM Kararlarından Yapılan Hukuki Nakillerin Danıştay'ın İdare Hukuku Yaklaşımına Etkisi

Aşağıda bir kısmını gördüğünüz bu dokümana sadece Profesyonel + pakete abone olan üyelerimiz erişebilir.

(2)Çoğulculuğun Sağlanmasında Devletin “Eylemsizlik” ve “Tarafsızlık” Ödevi